Mijn verjaardag

Hoera ! Hiperdepoep hierna! Alweer een jaar ouder .

Fijn feest ! Net als het kerstfeest , paasfeest , suiker – dat dan weer niet en oudejaarsfeest . Allemaal gezellig ! Gezellige feesten !

Dan de praktijk en de situatie , bij mij . Niet bij jou , want jij herkent dit niet. Absoluut niet !

Lees maar even , het kost je 3 minuten maximaal .

Hoe ging het meestal met de feestjes ? Die ik in mijn huis organiseerde?

Ik heb het geluk meegebracht dat ik zorgzaam ben . Ik had ook altijd het meest geschikte huis , een tuin met een stukje gras en anders nog iets ? Nee, niks , 1 ding of 1 paar niet : kinderen . Eerlijk is eerlijk en dus moet ik er nog wel wat bij zeggen : ik doe alles graag zelf .

Terug naar het verhaal . Je wordt weer een jaar ouder . Een feestje, toch ?

Jij mag alle boodschappen doen , het huis opruimen vooraf en als het bezoek weg is , de hapjes maken en ja natuurlijk , je zorgt ook voor verse soep en dat jouw bezoekers niet met lege maag vertrekken , ook voor zelf gemaakte pizza – punten en zelf gemaakte taart . Nee hoor, dat laatste niet . Gewoon van Albert H , met de A van appel en wel zelf geklopte slagroom erop voor de liefhebber. Tijdens jouw feestje had je al gezegd : “ hier staat het en pak alles zelf maar lekker “ . Dat doet iedereen ook, zodat je zelf lekker niks meer hoeft te doen op jouw feestje en je alle tijd hebt bij te praten met deze en gene . Zó gaat dat bij jou ! Uiteraard ! Alleen bij mij , op mijn feestje, ben ik tòch zelf aan het lopen steeds, aan het inschenken, snijden en komen er gasten met vragen als waar staat de ….of waar is het …..?

Waar is de tijd gebleven? Dat jij jarig was? Dat JIJ in het zonnetje gezet werd? “Jij hoeft niks te doen vandaag, jij bent het feestvarken” . Toch?

Weet je wanneer je een echt feestvarken bent?! Vind ik dan! : Als je heerlijk donderdag en vrijdag naar Zeeland gaat, naar een hotel waar honden welkom zijn , samen met dàt mens, die jij het liefste naast je hebt. Dat, ja dàt noem ik FEEST! Dat zij ’s avonds laat als extra verrassing een flesje champagne uit haar koffer haalt, waar je samen van geniet. De volgende ochtend na het ontbijt, lopen over een bijna leeg strand. Dat is feest! voor mij dan hè.

Gelukkig is het idee van feest niet voor iedereen hetzelfde. Voor anderen is het juist feest, dat ze gappend en wel zitten te wachten tot eindelijk die laatste gast de deur uit gaat. Dat je dan op vrijdag de boel opruimt en nageniet met ” wat was het gezellig hè ?! En wat kan die Henk toch leuke Belgen – moppen vertellen.” Dat kan ook leuk zijn. Zeker! En samen opruimen ,de dag na je verjaardag , is ook wel gezellig. Kan het zijn tenminste, als je het samen doet.

Sociale platformen ?

Sociale media?

Wie het weet , steekt z’n vinger op!

Ik niet! Wat is de vraag?

De vraag is: wat is het eigenlijk?

Wie het weet, mag het zeggen!

Ik weet het niet.

Wat ik wèl weet?

Op elk platform platform waar ik aan mee deed en ik mag wel zeggen – actief was, is het van hetzelfde laken een pak:

op een platform zoals Facebook, een platform voor hoog sensitieve personen , een platform voor anders denkenden of platform you name it, het maakt niet uit.

Overal ontbreekt het aan interactie. Dat is natuurlijk, steeds mijn ervaring. 👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

Jeuiiii…..een hoop duimpjes zeg! Interactie! Dus, wat lul je nou, met geen interactie, Frank?!

Pom pi dom pi dom….je loopt over straat, je ontmoet iemand , daar zeg je wat tegen of je stelt een vraag en hij of zij zegt niets, maar steekt een duimpje op . Of zij of hij haalt het hartje van “geweldig” uit haar zak en toont dat. Heb je het? Dat is wat er meestal gebeurt op hatsjie..so…hatsjoe ci – ale media.

Joe hoe….koekkoek! Stel je eens voor?! Dat je dat op straat of op en wandelpad meemaakt!

Dan is er toch geen interactie? Ja, heel letterlijk genomen wel en soms is dat ook prima : soms heb je haast of even geen zin in een praatje.

Connect – verbinden 

Verbinding 

Je leest of hoort deze woorden de laatste jaren nogal eens, maar kan er wel verbinding zijn via internet?

Mensen hebben hun eigen gedoetje : hun man, vrouw, kinderen , school, het werk  de voetbalclub, de fotografieclub of misschien wel het dansgroepje . 

Mensen waarmee je je verbonden voelt. Soms misschien alleen maar met je kinderen en zelfs niet eens je partner. 

Ik had dat ook in de beginjaren op het laatste werk: Een gevoel van “mijn clubje” , hier voel ik me thuis. Sommige collega’s zag ik niet vaak, maar toch was er een gevoel van saamhorigheid. Ik had een vriendin waar ik niet mee samen woonde , maar wel verbinding mee had. 

Op fakebook en dergelijke is geen verbinding; je kunt wel contact leggen via internet, zoals ik jaren geleden deed via ICQ [I seek you]. Via die applicatie heb ik ook verschillende mensen echt ontmoet en met een paar is ook ècht verbinding ontstaan.

Hier gaat het al jaren mis ( in mijn ogen ) : “verbinding” is slechts een woord op een platform via het wereld wijde web. .Er kan best een gevoel ontstaan bij een persoon (of misschien wel 2)  die je wel zou willen leren kennen. Mensen waar wat meer interactie mee is, meer dan een duimpje omhoog. Dan zou je kunnen afspreken met elkaar, elkaar zien , aankijken , met elkaar praten en de verbinding kan zo ontstaan.

Ergens schreef ik in mijn eigen blog, dat ik malle Pietje niet ben, maar ik begin het me echt af te vragen: Misschien ben ik malle pietje wèl, door geregeld met echte aandacht een reactie te geven met tekst, op dat wat om reactie. Vervolgens komt daar dan weer een duimpje op terug. Of ander emojicon Koekoek!!! Of ik ben koekoek ; dat ik er steeds maar weer “intrap” en denk dat de hoofdkenmerken van sociale media interactie en dialoog tussen de gebruikers is.

Wat is het hoofdkenmerk voor velen: aandacht! maar ik weet het niet, zoals ik al zei ; meer mensen hebben het in de gaten : Een ieder op zijn of haar eigen eilandje; zonder gezicht, zonder uitdrukking, geen lichaamshouding , geur of kleur zichtbaar, voor een scherm of een schermpje in hun hand. Dit zijn we normaal gaan vinden en wee je gebeente als je er iets van zegt.

  • Het oude normaal als u blieft ! Dat mag best een onsje meer ja.

Het oude normaal van lang geleden dan.

Ik voel me zo ongelukkig in deze wereld zonder verbinding . Nèt nog in de wachtkamer van de fysiotherapeut: vrouw zit gewoon te bellen , zegt geen gedag , kijkt niet op of knikt niet eens even . Niet eens een klein beetje gevoel van schaamte ? Moet ik maar buiten gaan staan , als ik haar gesprek niet wil horen ? Zo ziek ! 

Als ik moet bellen doe ik dat gewoon thuis. Da’s wel heel ouderwets zeker ? 

Waar kan ik heen ?! 

Platen kwamen terug , zelfs cassette bandjes; kan gewoon fatsoen en respect weer terugkomen ? Of is daar geen behoefte aan ? Ben ik de zeurpiet ?of juist stuurpiet?

Deeldrang

Het was 1 januari 2016. Ik zat gaar en wel op de bank met mijn kopje koffie en oliebol. Ineens kwam het woord “deeldrang” bij me op. Ik pakte mijn ipad en zocht op Google naar het woord. En warempel op pagina 1 vond ik een stukje met als titel “deeldrang”. Dat wat mij bezig hield: Deeldrang- waar komt dat gedrag vandaan? Waarom doet iedereen het? Op Facebook, op Instagram, op Twitter en misschien is er nog meer? Ik heb ook nog wel eens gehoord van snapchat. Is dat ook zoiets? Ik heb geen idee! Aan verschillende mensen heb ik gevraagd waarom ze een account hebben op Facebook en/of op Instagram. Laat ik nu Instagram eens nemen, dan krijg ik antwoorden als: – Ik vind het leuk – Het is zó leuk – Ik doe er inspiratie op – Het is voor mij een dagboekje De laatste pik er uit: Een dagboekje; is het typische van een dagboekje niet dat het enkel voor jezelf is? Dat je er elke dag iets in schrijft voor jezelf, dat zeker niet bedoelt is voor andermans ogen? Eventueel maak je een tekeningetje bij je tekst of plak je er een foto bij. Voor jezelf en voor niemand anders! Kiekjes op Instagram plaatsen als een soort van dagboekje? Wat als er helemaal niemand naar zou kijken? Niemand op zou reageren? Niemand het leuk zou vinden? Het maakt niet uit; je doet het immers voor jezelf , toch? 😉 Nee natuurlijk niet! Je wilt het delen met je lief , vrienden, familie collega’s , kennissen en andere contacten. Ik heb geen antwoord gevonden op de vraag waar die enorme behoefte toch vandaan komt om te delen. Hoe was dat op 1 januari 1986 ? Had de mens toen ook die behoefte om alles te delen? Hoe en wat deelde je dan met de mensen die je (lief) had? Ik wil soms ook graag delen. Ik heb een appel. Wil jij er een stukje van? Dan delen we samen!

Ik wil meer voor mezelf houden. Tijd nemen om te ontkiemen, meer inzichten te krijgen in mezelf en het waarom en hoe van het leven. Deel! Deel je appel! Deel je soep! Deel je brood! Deeldrang? Ga gerust je gang! Deel met mate! Ooh nee….het is Drink met mate! Deel je aandacht! (Of liever geef aandacht; aan jezelf maar ook aan de ander) Deel je liefde! Ik eindig dus, waar ik mee begon? Waar komt toch die deeldrang vandaan? Alsmaar futiliteiten willen delen in een virtuele wereld? Als één van de eersten ben ik gestopt met FaceBook. Ja, ik mis nu wel eens wat! Dat klopt!Die leuke foto’s van de vakantie in Spanje en leuke en “leuke” commentaren erbij moet ik missen. Waren dat niet dezelfde foto’s van de vakantie waar je vroeger voor werd uitgenodigd, bij Bert en Heleen?Die foto’s waarbij je dacht, wat moeten wij / moet ik ermee, maar je riep heel hard “prachtig Bert!” In elk geval had je nog een leuke middag of avond, een borrel of koffie, een verhaal (of misschien wel 2 of 3) en echt contact. Contact waarbij je een gezicht zag, een lach, een uitdrukking, een stem, ogen en lichaamshouding (voor wie daar gevoelig voor is. ) En Bert en Heleen? Zij hadden hun foto’s gedeeld met een vriend / vriendin. Toch deeldrang ?

Alleen

Niet te verwarren met: eenzaam

Ik liep vanavond alleen door de straten. Niet echt alleen, maar met mijn hond.

In tegenstelling tot wat tegenwoordig gewoon is, kijk ik niet op en scherm,

maar om me heen , naar Sancho , naar mensen op straat en heb ik

allerlei gedachten die door mijn hoofd schieten.

Nu ook! :

Alleen zijn! Dàt is waar ik de laatste tijd veel mensen over hoor.

Hoor tussen aanhalingstekens, omdat ik niks hoor , want ik zie vrijwel niemand.

Ik bedoel dan dus “less” , nee , ja, minder : lees. Ik lees dat geregeld .

Wat?! Dàt, over alleen zijn:

” Nou ,ik ben graag alleen”

“Ik ben ook alleen hoor ?!”

“Ik ben graag in mijn eigen – bû ûh bubbel ” Mijn pen struikelt over dat woord.

Vanavond ook weer een vrouw die schrijft dat ze het liefst alleen is.

Ik krijg soms het gevoel dat zij zich graag willen vergelijken of zo.

Vergelijken met mij? Alsof ze mij kennen? Maar dan komt hèt of eigenlijk vaak al een dag

voor ze dat zeiden;

ik ken hen dan niet, maar als ik lees over school, wandelen, kinderen, is er vaak ook een man

die een rol speelt. Die kinderen waren er niet zomaar opeens.

Of ik hoor: “ik ga wel geregeld met een vriend(in) iets leuks doen of we praten thuis gewoon wat. ”

Of…. ze , een andere vrouw bedoel ik daar mee, is 5 van de zeven dagen bij haar kinderen en kleinkinderen.

“Och, zo heerlijk om alleen te zijn!”

Ja! Ik bedoel “NEE!” . Je bedoelt: ik vind het wel eens fijn om alleen te zijn.

Gewoon in mijn joggingbroek, met een glas muntthee en een dekentje over me heen, film kijken.

Dus jòh, hou op met je ge-LUL over alleen zijn, want de meeste tijd ben je dat helemaal niet!

Ik klaag niet of zeur niet, hoewel…..natuurlijk klaag ik soms wel eens of huil ik,

maar voel me ook gelukkig: gelukkig omdat ik al heel lang geleden goed geleerd heb

om ALLEEN te zijn.

Spanning tussen man en vrouw

“ Er is altijd spanning tussen man en vrouw; je kunt geen gewone vriendschap met een vrouw hebben “ , zei iemand eens tegen mij . Ik wist dat niet ! Natuurlijk weet ik dat ook al heel lang , maar vergeet het vaak . Zo beleef ik het , 35 jaar geleden en vandaag weer :

Als man kun je een vrouw niet zomaar uitnodigen voor een glas thee. Er zit altijd iets achter ! Je kunt niet zomaar met je vrouwelijke collega naar de film , want je ziet en hoort de andere collega’s al denken : Oe la la ….dat gaat wat worden . Of : “gaat het al wat worden, Franck ? “ vroeg hij met brede glimlach .

Een vrouwelijke collega kwam hier eens eten . “ ja ja eten ….hahaha….”zegt de doorsnee man . “En boven zeker het toetje … haha?”

Ik denk dat ik echt van een andere planeet kom. Ik heb dat niet door ! Ook andersom niet ! Ik had het laatst eens dat een vrouw voorstelde ergens te wandelen , elkaar te ontmoeten en te kletsen . “ Niet als date hoor ! “ schreef ze nog in haar bericht . Nee! Zo had ik dat ook nog geen seconde gezien . Op bepaalde gespreksonderwerpen was er wat aansluiting en dat kan prettig zijn. Achteraf bleek het anders : ze wilde even peilen of ik misschien …..wellicht voor haar , maar nee ik was hèt niet voor haar. Even scannen, vragen naar wie ik ben en wat ik doe, om vervolgens te denken: nee. Hoe kom je daar achter , zou je dan misschien vragen ? Ik voel dat al snel op de eerste plaats en veder bij het afscheid viel mij het lauwe “ misschien tot ziens “ op. Ik voldeed niet en dus was de interesse over . Zoals ik al heel goed aangevoeld had, toen zij in haar Feest stapte , om weer naar huis te rijden. Het ging zoals ik al wist: ik hoorde nooit meer wat van die vrouw. Dat was klip en klaar: contact en vriendschap was niet de beoeling voor haar.

Nog maar pas geleden maakte ik mee dat het ècht andersom was: ik ging bij een vrouw op de koffie, wat praten en wandelen met haar en mijn beste vriendje hond . Dat dacht ik althans! Zo reed ik daar naar toe! Zonder spanning, die ik wel kende als ik vroeger eens een date had. Wat er gebeurde ?! Toen de koffie op was en zij broodjes stond te bakken , zei zij dat ze het wèl zag als date . Ik kom echt van een andere planeet ! Dat zei ik niet maar het rijmt op date .

In mijn laatste betaalde baan, zei een jonge vrouw met een lichte verstandelijke beperking wel eens “jij ben gek jij!” met een brede lach. Op dat punt was zij nog niet zo verstandelijk beperkt misschien? Ik ben gek ja! Niet gek, maar niet zoals “het heurt heur”. Anders, niet doorsnee of als ik lang geleden wel eens een date had , hoorde ik een paar keer “je bent bijzonder” .

Verrek joh! Ik denk nu opeens aan kinderen op de kleuterschool; toen er nog een kleuterschool was;

toen jongens nog jongens waren en meisjes gewoon meisjes. De tijd dat als je een jongetje speelde met een meisje, hij wel op haar zou zijn! Daar werd om gelachen, totdat het jongetje het begrepen had: dan ging hij voetballen of vechten met andere jongetjes. Dàt is hèt! Als je 50 jaar later een vrouw op de thee vraagt, zul je wel wat van haar willen. Och ja verhip! Ik vergeet dat steeds, want ik….ik ben ik.

Relaties

Ik maak het iets specifieker: een liefdesrelatie;

We willen het allemaal ! In elk geval de meeste mensen wel. Alleen zijn is niet zo leuk , maar wel leuker dan samen zijn, als de hoofdreden is : ik wil persé niet alleen zijn!

Van de week ging ik eens terugkijken . Ik schoof mijn hoofd even open , zocht in de laatjes en ja… “ relaties “ gevonden ! Ik blader daar doorheen en zie een patroon, in de relaties die ik met vrouwen heb gehad . Die lieve, goeie Zorger , wie trekt die aan, denk jij ? Als je mijn blogs vaker leest, mag je niet mee raden . Als ik terugkijk , kwamen er grofweg 2 soorten vrouwen op mijn pad. Nee, eigenlijk 3 : een zorgSter , maar dat werkt niet bij een man die het zelf kan . Een type dat mij leuk vond , maar dan mistte ik de inhoudelijke aansluiting . Zal ik het zo omschrijven ? Nummer drie is eigenlijk nummer 1 en die kom ik vooral tegen : vrouwen die wat nodig hebben. Ik bedoel dan geen geld of cadeaus ( dat heb ik ook niet trouwens ) , maar een stuk zorg en aandacht . Ik ga dat uitleggen : 11 jaar geleden had ik een burn-out en dat was niet leuk . Het was behoorlijk pittig , kan ik wel zeggen en heeft 2 jaar geduurd . Na een bezoek aan mijn toenmalige huisarts , kwam ik terecht bij een psycholoog, waar ik al eerder was geweest overigens . Wat daar besproken werd, ga ik niet schrijven en dat zou ook niet eens kunnen, maar 1 vraag van haar haal ik uit een andere la en schrijf ik hieronder :

“Wie is er voor jou ? “ Ja, de vraag is het antwoord . Ik zat in een relatie met een lieve vrouw , maar die gaf heel eerlijk aan dat ze dit niet aankon . Echt een lieverd hoor: top verpleegkundige en verzorgende , we hadden het altijd fijn samen, deden leuke dingen, de seks was prima, de knuffels heerlijk en we hadden voldoende gemeen met elkaar. Nu elf jaar en een paar kortere relaties verder, zie ik een patroon: ik ben er voor de ander, maar daar komt de vraag weer : “wie is er voor jou?!” . Als ik wel steun kan gebruiken, kan de ander dat (nu) (net even) niet aan, is zelf zwak, ziek en misselijk en ik ? Ik begrijp het wel, zoek het zelf uit en vervolg mijn pad. Ik realiseer me de laatste tijd pas echt goed, dat ik mezelf nooit afvroeg of ik het wel aankon…? De periodes van haar depressie? Ik begreep het weer en stond klaar waar nodig. Tot ik zelf……kiest u maar: door mijn rug ging, een enkel brak of overspannen raakte.

Later kreeg ik relatie met ….je raadt het al: een zelfde soort type vrouw met zelfs een soort gelijke achtergrond en hoe bizar, ook periodes van depressie. * ik kan uit ervaring zeggen dat dat iets heel anders is, dan een goede dag. Daar zou ik een heel verhaal over kunnen schrijven, maar het gaat hier om relaties en het patroon dat ik zo duidelijk zie. De conclusie kan ik nu wel zo’n beetje schrijven, is niet algemeen, maar wat ik , Franck beleef deze dagen en jaren : Een liefdesrelatie kan prachtig zijn! Wat mij betreft moet het wel een gelijkwaardige relatie zijn. Of stel ik dan teveel eisen? Zoals in de tv serie “Goede tijden , slechte tijden”? Dat? Verwacht ik dan teveel? Dat je er bent voor elkaar? Is dat ouderwets? Ik voor haar, maar zij ook voor mij.

Anders nog iets? Het kan, maar voor mij blijkbaar niet. Morgen misschien, ik zal wel zien.

2011