Op Instagram heb ik dit bericht gepost aanvankelijk, vandaar de hekjes. Voor de lezers van mijn blog , een extra regel gratis:
Was het leven al aardig contactloos, nu de pas ook! Het is een grapje, maar helaas bijna wel waar. Waar gaat het heen?
Dan nu mijn nieuwe mini blog :
Als een van de laatste mensen waarschijnlijk , heb ik het vandaag toch aangezet bij mijn bank: #contactloosbetalen #bankpas #bank #pin
Daar stond ik, toen de film was afgelopen, kon ik mijn parkeerkaart niet betalen en het stomme was: ik dacht er niet aan dat het met mijn iPhone wel contactloos kan. Jij wel? Men kijkt me altijd heel raar aan, als ik niet contactloos kan betalen. Met hetzelfde rare gezicht, als ze zeggen “heb jij nog vaste telefoon?!” Een aardige man heeft me geholpen. Gelukkig maar! Toen kwam hij erachter dat ik ook geen #whatsapp heb, maar een betaalverzoek sturen is toch gelukt, via iMessage op de iPhone zelf. Het gros denkt nog steeds dat dat alleen voor sms is en gebruikt, wat iedereen gebruikt. #ikbennietdoorsnee
Vooruit nog een gratis bonus tekstje erbij :
De film Romería (2025) vond ik mmmwaa, maar ik begin met het positieve (voor mij) : Spaans / Catalaans gesproken, dat ik al fijn vind, al spreek ik geen Catalaans en Spaans redelijk. Je wordt even meegenomen in een ander verhaal, je bent er even uit en de beelden van Spanje zijn ook heel fijn. Ik heb een jaarkaart , maar zou ik hier een kaartje voor kopen? Nee. Heb ik spijt? Zeker niet! Even uit de sfeer van afscheid en rouw is toch zeer welkom. Al was ik erg moe!
Dat vraagt iemand soms wel eens. Deze morgen nog: de hulp. Niet of ik met haar een relatie wil….maar een relatie. Nee, is het korte antwoord. Het lange antwoord? Nee, maar….het ligt er aan wat je onder een relatie verstaat. Een vriendschap plus zou ik wel willen en dat had ik ooit al eens.
Dat je gewoon leuke en fijne dingen doet met elkaar, mèt vrijheid en zonder dat je echt in elkaar’s leven stapt. Ik houd van kinderen , maar heb geen behoefte meer aan kinderen in mijn leven; als zij kinderen heeft, is dat natuurlijk prima! Dat wel. Ik hoef geen bonus (groot) vader te zijn. Dat was mooi en leuk, zo’n 20 jaar geleden.
Nee dus, maar ook ja dus. In een ander blog schrijf ik dat ik weinig aansluiting kan vinden met mensen. Dat is ook wel een ding en nee, niet van de laatste jaren maar iets in dit leven. Wil ik dan alleen diepzinnige gesprekken voeren? Zeker niet! Ook juist een hoop flauwekul, lachen, gek doen samen en een weekje vakantie 100 procent aansluiting is het nooit en dat hoeft ook niet.
Dat je na de vakantie weer naar je je eigen huis gaat en zei naar haar huis, met haar eigen gedoetje.
Een oude vriend vroeg hetzelfde een poos terug. “En een datingsite?” vroeg hij (natuurlijk) nog. haha! Daar heb wel genoeg van; dat heb ik vroeger wel gedaan en de vrouw op de foto leren kennen op een site destijds, dus het bestaat wel. Iedereen wil zeker graag dat ik weer met iemand ben? Het valt al bijna niet uit te leggen, dat je graag alleen bent. Dat is 1! Want wie wil dat nou?! ik. Het is niet altijd leuk, maar brengt je toch heel veel.
Nummertje twee is : De gedachte die ik er helemaal niet bij heb, dat je in een vriendschap plus , elk moment ook met een ander naar bed kunt gaan. NEE ! dan heb je een open relatie en aar zou ik geen behoefte aan hebben.
Ik had dit stukje k de titel “Gecompliceerd ” kunnen geven , want dat is het ook.
Op Instagram, ga ik wel eens in op reels met inhoud. Net weer een reactie over een onderwerp, uit mijn oude werkveld:
Autisme
Ik gaf begeleiding aan kinderen binnen het Autisme Spectrum en zorgde er voor dat ouders even adem konden halen.
Ik wil vooral mijn eigen ervaring delen met jou:
In 2010 kreeg ik zelf de diagnose autisme. Toen ik de psychiater – die mij nooit eerder had gezien, vroeg om uitleg, werd meneer boos en nog bozer en zei:Als ik het er niet mee eens was, moest ik in beroep gaan. Excuse me?! Ik vroeg enkel uitleg. Dat is niet zo raar toch? Je wilt toch een onderbouwing? Die uitleg kwam er niet; die kon de heer ook niet geven. Ik was “onderzocht” door een verpleegkundige van GGZ. Echt waar?! Zeker! Nog vóór het eerste gesprek, stond zijn naam onder de brief en “specialist autisme i.o.” Dus: op voorhand was al bepaald dat de uitslag op de vraagstelling van mijn huisarts die kant op moest gaan. Bij de eerste kennismaking, dacht ik , maar dat zei ik niet: die kerel, ken ik! Waarvan ook al weer? Oh ja, verpleegkundige van de PAAZ afdeling. Niet dat ik daar ooit zelf gezeten heb, maar op bezoek. Enfin, de B – verpleegkundige, ging nu gesprekken voeren met mensen om een eventuele diagnose te stellen?Een Bosschenaar zou zeggen “Da meende gij?! ” Laat ik terug gaan in de tijd. Waarom wilde ik eigenlijk een diagnose? In 2008 nam ik dat besluit, omdat het in het werk steeds mis ging en zonder diagnose , kun je niet worden afgekeurd voor werk. Eerder (begin 2008) had een zelfstandig psychiater, die wel zeer uitgebreid onderzoek had gedaan en testen afgenomen, de conclusie getrokken dat er psychiatrisch niks met mij aan de hand was. Dat onderzoek had ik overigens wel wat aan, in die zin dat ik nog wat beter inzicht kreeg in de werking van mijn hersens . Ik heb mijn hele leven last gehad van handicaps, in de zin van stoornis. Zo moet je dat lezen. Bijvoorbeeld een motorische stoornis. Er kwam uit de bus dat zij mij geen diagnose kon geven , maar wel werd duidelijk waardoor regulier werk geen optie was voor mij. Verder was haar ook heel duidelijk dat kwaliteit , boven kwantiteit staat in mijn leven en in onze maatschappij is het net andersom.
Weer een stukje vooruit in de tijd, vooruit naar 2010 :
De verpleegkundige die mij moest diagnostiseren , had ook gevraagd hoe het thuis ging en of er dingen waren , waarbij ik begeleiding nodig had. Begeleiding? Nee, ik geef wel begeleiding en dat was bijna waar. In 2005 / 2006 gaf ik begeleiding aan kinderen met autisme . Ik had dus gezegd daar geen behoefte aan te hebben. Een week later, de volgende afspraak; Non de ju! Had die klootviool, een zekere Jan bij ons gesprek uitgenodigd en Jan bleek begeleider te zijn. Ik ben netjes gebleven, maar was zo boos van binnen! Wat gebeurt hier nou? Zij hebben een mal met daarop “Autisme” al klaar en daar persen ze jou in. Dan kunnen ze jou weer een begeleider “verkopen”. Daar ging dan nog een cursus aan vooraf, die ze willen slijten aan je: “Ik en autisme” heette de cursus meen ik. In plaats van boos te worden of er tegenin te gaan, had ik bedacht , om naar de intake te gaan en daar eens te vertellen hoe ik daar terecht gekomen was en dat ik die cursus niet ging doen. Het komt nu weer boven, nu ik dit aan het schrijven ben: Het intakegesprek met een vrouw, die bijna van haar stoel viel, toen ze mijn verhaal hoorde. Totaal verbaasd en in de war, zo zag ze er uit. De gesprekken met de verpleegkundige (GGZ), de totaal niet open vragen , maar allemaal gestuurd in 1 richting, omdat op voorhand de uitkomst al bepaald was. Mama Mia, wat was ik boos! Niet op de laatste plaats , omdat er leugens in het dossier stonden ; dingen die ik niet gezegd had. Echte onwaarheden. Ik kan het niet anders zeggen. Ik heb alles moeten inzetten, om de onwaarheden uit het dossier te krijgen en heb zelfs mijn eigen huisarts te hulp gevraagd. Uiteraard had ik mondeling al netjes gezegd welke stukken niet klopten en dat die regels er echt uit moesten. “Zo makkelijk gaat dat niet”, zei hij nog. “Dat is niet zoals thuis in een Word-document” , hoor ik hem nog zeggen. Zo makkelijk gaat het wel, maar je moet het wel willen en dan doen.
Er moet een onderbouwing zijn en anders maken zij die wel. Jij en ik, we zijn melkkoeien. Het liefste zouden ze je ook medicatie verkopen. Sterker nog, vaak schrijft een arts ook een of ander medicijn voor.
Diagnose = geld ! Daar gaat het om.
Ben ik dan helemaal tegen het stellen van een diagnose? Nee. Dat niet. Voor jezelf(voor mij) en eventueel voor een ander , kan een diagnose ook “fijn” zijn. Ik heb ADD, dat blijkbaar tegenwoordig “ADHD type 1 “heet. Als de ander (bijvoorbeeld een gesprekspartner) dat weet kan hij/zij daar rekening mee houden. Een klein voorbeeldje: Vorig jaar had ik een reünie met collega’s van het filmhuis / theater , waar ik 11 jaar heb gewerkt. (Dat was heel gezellig trouwens!) Op een geven moment stond ik te praten met een van de collega’s en ze vroeg “Hé Frank, heb jij misschien ADD?” Samen moesten we lachen en ik zei dat dat inderdaad zo is. “Hoe kom je daarbij?” vroeg ik natuurlijk wel. Het was haar opgevallen dat ik heel snel afgeleid ben. Dat is ook zo! Dat is soms best lastig, zelfs zo lastig dat ik daar een keer ruzie door kreeg, met een kennis die vond dat ik daar *BEST WAT AAN KON DOEN! Dat kan ik dus niet en ik doe het niet expres. Soms, heel soms accepteert de ander dat niet , maar meestal en zeker mensen die me kennen, houden er rekening mee. Vaak zijn (vind ik) het leuke creatieve mensen met ADD (sorry ik noem het toch maar zo). Wat tot voor kort ook wel lastig was van GEEN diagnose hebben, is dat ook de ambtenaar van de sociale dienst niets aan je ziet en hamert op betaald werk. Nu ben gelukkig al bijna 58 en de laatste betaalde baan was tot medio 2008 , maar jaar in – jaar uit bleef het vechten met tranen (ook geregeld) , omdat je niet uitgelegd kunt krijgen waarom een reguliere baan niet lukt. Zonder medicatie en zonder diagnose was afkeur niet mogelijk; zo oordeelde het UWV, toen de ziektewet ophield.
* Nou kom ik toch even terug bij het platform Instagram;
Daar kom je ook therapeuten tegen en toeval of niet – 2 achter elkaar die roepen dat ADHD en zelfs Autisme, meestal een foute diagnose is en u raadt het al….: te behandelen, omdat het meestal komt door trauma’s uit de jeugd. Tja, ik geef tegenwoordig aan, dat ik geen interesse heb in het bericht of in andere berichten van die persoon. Het klopt vaak overigens wel, dat mensen een diagnose krijgen die niet klopt. Hoe vaak ik op platforms of in speciale groepen gemerkt heb dat mensen , meeliften op een label Hoog Sensitief, terwijl ze toch echt de nodige kenmerken van autisme hebben. Ook andersom: mensen die zich welbevinden met hun diagnose autisme, terwijl ze daar bijzonder weinig kenmerken van hebben, als ik er naar vraag. Dat doe ik (vaak) wel :doorvragen, maar niet om te pesten.
Een kleine voetnoot ; het heel wat voeten in aarde gehad, om dit stuk te schrijven.
10 jaar geleden was ik al een tijdje lid van Twitter.
Op 7 februari 2026 heb ik X weer opgezegd, terwijl ik begin januari pas een account aangemaakt had. Dat was dus maar heel kort.
Wat er nu gebeurt? Nou, niks . 7 maart is mijn account verwijderd
en is het klaar . Een mooie dag ! De dag dat ik Sancho ging ophalen in Emmen
in 2021 . Twitter, X of Y, het is niks voor mij.
Wel grappig: dat er niX is veranderd :of je krijgt tweets van elke scheet die de ander laat, zoals”Nu, naar Ikea” , “net in de auto” “onderweg” en “”hè hè, aangekomen . Eerst #koffie . #gezellig ”
of: schelden en vloeken en andere vormen van respectloos gedrag. Dat zijn de 2 smaken die er zijn en er 10 jaar geleden ook al waren. Waarom werd ik nou toch lid in Januari 2026 ? Ik dacht: ach, een beetje nieuws volgen. Dat is gelukt hoor! Ik las direct dat Marco Borsato vrij gesproken was en de reacties van Jan, Piet, Klaas en Marie. Het enige dat ik nog heb van X , is een trui én mensen ik ben niet anti blue . Ook niet persé pro blue.
Wat ik (nog) wel leuk vind, is Instagram;
er komen nog geregeld interessante berichten voorbij ;
soms gewoon grappig ;
mooie foto’s en er is nog best wel wat interactie. Op X ervoer ik dat helaas ook erg weinig. Ik ben er nooit achter gekomen, waarom dat zo is of is het vooral deeldrang?
Ik denk dat ik dit onderwerp nooit echt besproken heb? Of wel?
In elk geval, is het wel iets dat ik al heel lang geleden beleefde en weer beleef/tegenkom de laatste tijd:
Coaches die op de stoel gaan zitten van een therapeut / psycholoog ; lieve mensen pas er mee op! Ik zeg er eerlijk bij : ik heb zelf ook overwogen of ik (life) coach zou worden. Jongens en meisjes, dames en heren , pas er mee op!; het kan je kwaad doen, als coach en als cliënt.
Een coach is een onbeschermd beroep ; iedereen mag zich coach noemen. Ik ben heel blij dat ik niet die weg ingeslagen ben. Moet je nou trouwens de mensen die een traject in gaan waarschuwen of de mensen die coach als werk willen doen? Ik waarschuw niemand! Behalve mijzelf. Ik zou al snel de neiging hebben om:
er dieper in te duiken
alles mezelf teveel aan te trekken
Ik HEB er nu zelf wel 1 ,zit ik te denken : maar dat is een mantelzorg coach en dat is heel mooi! Heel specifiek gericht op dingen die je tegen kunt komen als mantelzorger. Voor mij dient ze als praatpaal en luisterend oor. Dat is heel fijn! Het geeft even wat lucht en daarna kletsen we nog even over wat andere dingen, uit haar en mijn leven. Niks mis mee! Het kan pas “mis” gaan als iemand op de stoel gaat zitten van therapeut . Dat vind ik. In mijn leven heb ik heel wat keren therapie gevolgd en daar heb ik geen spijt van. In tegendel zelfs: ik kwam daardoor steeds een stapje dichterbij. Dichter bij mezelf ;wie ik ben , wie ik was , waar ik tegenaan liep en loop , het gezin waar ik uit kwam en welke rol en invloed zij hadden en ik op hen.
Een coach kan dat niet! Alleen al de gesprekstechnieken kent de coach niet. De weg naar therapeut is een lange weg, die al begint bij bijvoorbeeld de studie psychologie en daarna psychotherapie. Dat is wat ik meegemaakt heb en gelukkig maar. Een coach kan heel wat fout doen, tenzij her een jobcoach is bijvoorbeeld, waar ik ervaring mee heb.
Misschien gaat dit te ver voor sommige lezers, of is het niet leuk of niet herkenbaar of juist wel. Ik schrijf mijn stukjes ook nooit met in mij n achterhoofd, dat ik schrijf voor die of die. Het valt me gewoon op, nu ik weer (een poosje) op Instagram “rondloop”. Ik moet zeggen: het valt me WEER op . Op de plek waar ik werkte van 2009 tot 2020 , schoten de coaches ook als paddestoeoen uit de grond.
Ik overdrijf natuurlijk met de titel van dit stuk “pas op voor coaches!” , want je kunt er echt wel wat aan hebben. Opeens denk ik terug aan 2 jobcoaches ,die ik eens had ; 2 totaal verschillenden : De ene hielp gericht zoeken naar werk , maar al snel werkte dat niet meer, omdat ik in een burn-out rolde. De andere jobcoach ging samen met mij op zoek naar het “waakvlammetje” in mezelf . Dat vond en vind ik nog steeds heel goed, als het gaat om werk. Hij bedoelde met dat “waakvlammetje “; dat er in elk mens iets zit waar hij of zij warm van wordt of warm voor loopt. Dat je dat waakvlammetje kunt aanwakkeren tot een vuurtje en dat je daar iets mee gaat doen qua werk. Daar sta ik nog steeds achter, als het mogelijk is, hoewel het voor mij persoonlijk niet meer uitmaakt.
Je kunt steun , sturing of training zoeken , maar je moet het zelf doen. Je hoeft dus een coach niet te vragen , hoe je het moet doen. Dat bepaal jij zelf en “foute keuzes” bestaan niet. Ik zag een video voorbij komen, waarin een vrouw praat over de foute keuzes die ze heeft gemaakt in haar leven. HOERA! Applaus, zou ik zeggen! Ik heb ook “foute” keuzes gemaakt in mijn leven. “Foute” tussen aanhalingstekens , omdat ze niet fout waren, maar juist de bedoeling . Daar kwam je voor, om te leren. Allerlei dingen moet je leren en dan bedoel ik niet in een studie persé. Een vader als coach in je leven, dat zou je moeten hebben. Als steun en toeverlaat. Wie heeft dat? Ik had dat niet in elk geval.
Vanavond hoorde ik een bericht, bijna een oproep van een therapeut, die dit stuk goed ondersteunt. Een vrouw die in feite zegt: Pas op voor coaches! Een goed opgeleide therapeute die onderstreept waar ik over schrijf: mensen die bij en coach geweest zijn, die vervolgens in therapie moeten om daar weer op de rails te komen.
Enfin, als steun in de rug is een coach prima ! Iemand die je steunt en aanmoedigt of gewoon luistert. Dat is al heel wat waard!
Start, maar eh….ik heb geen zin! Geen zin? Vooral pijn! Pijn in bil en been. Is’t Chias? Nee, Ischias; de ischias zenuw zit bekneld. Dat kan x oorzaken hebben, maar geen x.com. Langdurig stress is een ooraak, zegt het boekje en nog x andere oorzaken, maar dat is bij mij de oorzaak, waardoor ik letterlijk en figuurlijk even niet vooruit kan. Ik hou het vandaag ook maar kort . Ik dacht: ik laat even wat van me horen en ga jou als lezer het beste wensen voor alweer een nieuw jaar. Tenminste, zoals WIJ afgesproken hebben , met elkaar: 1 januari , het begin van 2026. Je mag het ook op 21 maart vieren of 1 april. Hoe dan ook, ik wens iedereen het allerbeste voor het komende jaar.
Ik liep over straat met mijn hond Sancho en daar opeens kwam daar een oude belevenis naar boven, naast hoe ik de nacht ervaar:
Heerlijk…! Daar geniet ik van: bijna alle huizen donker , in een enkel huis brandt nog licht en bijna niemand op straat, behalve mensen die uit geweest zijn. Gesproken over uit gaan – wat voor meisje of jongen was jij toen je 17 was ? Voor mij was dat het begin van : uitgaan , verkering , tongzoenen en net geen seks , maar wel bijna. Wat heb ik in die tijd ontiegelijk veel geleerd , terwijl mijn moeder verdriet had , omdat ik van school gestuurd was en naar het KMBO moest. Ik zou nu (2025) nog willen zeggen: MOCHT?! Het was een gunst! Een gunst dat je nog meer leert over het leven. Niet de stelling van Pietje Gras , maar over L E V E N : zelfstandig worden , leren koken , leren omgaan met je eigen handicaps en kwaliteiten en die van een ander! Een school waar we OMGANGSKUNDE als vak kregen. Ja, lach maar , maar ik zou willen dat gasten die nu 17 jaar zijn, dat ook zouden leren . Niet alleen met hun vuist op de borst slaan en zeggen “ respect bro “ , maar echt leren wat respect is . Respect voor mens, dier en plant .
Er zaten allerlei mensen op die school, van LTS tot en met Atheneum als achtergrond. Iedereen had zo het een en ander meegemaakt en wat we gemeen hadden: We wilden ontdekken wat we nou echt leuk vonden en waar onze kwaliteiten lagen. Ontdekken door doen, tijdens 2 dagen school en 3 dagen stage. Behalve testen waar je interesse ligt, leerden we met elkaar omgaan, kregen we koken als vak, sport en spel , hoe je een brief moest schrijven , een gesprek voeren en “op kamp” , een huisje delen met elkaar voor 4 dagen en zorgen dat dat zo goed mogelijk verliep. In ons huisje een jongen die slechtziend was; hoe ga je daar mee om? Werd hij weer slachtoffer of probeerden wij er SAMEN het beste van te maken?*Ik bedoel hier samen met hoofdletter S ; echt samen , met respect voor elkaar. Kijk en hoor nu eens om je heen, gesproken over respect en dan nog jonger dan 17 jaar. Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks. Soms word ik blij van jongens en meisjes van een jaar of 17 , die met leuke dingen bezig zijn, respectvol met elkaar en met een ander omgaan. Toch opvallend? Dat ik daar blij van word? Het is iets bijzonders geworden. Dat vind ik dan. Wat zou dat mooi zijn, als jongeren , wel en niet hier geboren , bijvoorbeeld 2 schooljaren omgangskunde zouden krijgen.
Hier zit ik dan , links op de foto , in het midden Ton en rechts Maarten. Een tijd dat je in de kantine gewoon mocht roken. Op de foto zie je zelfs zo’n metalen asbak staan nog. Aan de andere kant van de kantine , een tafeltennistafel. Er werd wat af ge – Ping Pongd . Nu hoor je vooral nog [PING] ; het geluid van een nieuw Tik Tokje of Whathefuckje .
Soms denk ik: ik stop ermee en dan komt opeens dit bovendrijven: Frank’s belevenis van 40 jaar terug. Dan ga ik tóch weer schrijven, als het even kan. Meestal heb ik ook maar even. Dus zo nu en dan nog een blog. *Zo VEEL ideeën en zó weinig eigen tijd. *Juni 2026 stopt mijn eigen website (foto’s) ook en daarmee ook mijn eigen emailadres. (voor privé contacten) Ben al blij als ik nog eens een digitaal plaatje kan maken en/ of een stukje tekst. Komma.
Ik ben geen fan! Een fan vond ik altijd meer voor meisjes van 13 , die fan waren van de Nederlandse band “Doe Maar” ! Dat waren fans: gillende meisjes. Ik niet! Ik ging wel naar Doe Maar, had er wel een plaat van , maar was geen fan! Nee! Later ging ik nog eens naar en concert van hen, ,maar alleen omdat het gratis was. Wie weet dat nog? Het KRO eindexamen concert in Sporthal “Maaspoort” in Den Bosch. Daar ben ik 2 keer geweest: Bij Doe Maar en Toto. Toto hoefde je niet voor te schamen; dat was geweldig! Doe Maar was ook leuk en als ik me goed herinner, het laatste optreden. (?) Dat zeiden ze toen.
De laatste tijd, kom ik tot een ontdekking : ik ben zeker wel een fan ( bewonderaar) . Toch wél! Een van de bands die steeds met me meelopen , is “RUSH” Of het is natuurlijk andersom hè; ik loop met hen mee. Hun muziek loopt met mij mee, sinds 1983 . Ik weet nog dat ik het hoorde, bij een vriend van mijn oudere broer, die op dezelfde etage woonde : de LP “Moving Pictures ” of een kopie daarvan op een casettebandje. Dat weet ik niet meer zeker. Dat was voor mij het begin en er is nog geen einde aan gekomen.
Zelfs in de periode dat ik in een burn – Out zat ( dat begon medio 2021) en ik alleen maar klassieke muziek kon verdragen, luisterde ik soms nog even naar Rush. Als een teruggrijpen naar het bekende misschien wel? Afgelopen dinsdag, 7 oktober van dit jaar was, hoorde en las ik het nieuws, dat deze band, toch nog een keer op tour gaat. Toen voelde ik weer , ja ik ben wél ècht fan. Eerder ook, maar ik noemde het niet zo. Nog dit jaar kocht ik een hoodie. Dat doe je niet als je geen fan bent , toch?
Een man uit de wijk riep deze zomer nog , tegen mij toen ik een Rush – tshirt aan had, dat hij precies hetzelfde shirt heeft. Grappig hè? “Ook de muziek ? “, vroeg hij. – Ja, ook de muziek, zei ik. Zo kregen we voor het eerst een beetje contact.
Leuk toch? Er kan maar een reden zijn, waardoor je contact maakt. Voorheen liep deze man altijd langs, zo te zien afgesloten van de wereld en soms met een grote koptelefoon op. Ik zei altijd hallo of hoi en hij vaak niets. Nu dus wel. Een mooie bijkomstigheid. Ik zou het trouwens wel apart vinden, als je een shirt , trui of pet draagt van een groep die je niet goed vindt. Tenzij het “Weenergroep” is ; dan moet je dat aan, als je bladeren staat weg te blazen op straat. Tenminste…..dat zou ik niet vrijwillig aantrekken. Dat is even een grapje tussendoor.
Terug naar het nieuws over Rush van deze week: Op sociale media was er veel opwinding over het de aankondiging dat ze nog een tour gaan doen en eerlijk gezegd bij mij ook wel. Toen op 7 januari 2020 de drummer overleed, was er veel verdriet en ook het gevoel van, nu is het gestopt en gaan de 2 overbleven mannen andere dingen doen. Dat was ook zo, vertellen de 2 mannen in een interview . In 5 jaar hebben ze allerlei andere dingen gedaan, naast de periode van rouw. Geddy Lee en Alex Lifeson , de 2 overgebleven bandleden en vrienden , kwamen nog geregeld bij elkaar en op een gegeven moment kregen ze weer zin om Rush nummers te gaan spelen samen. “We missed it” , zeggen ze en dat geloof ik. Toen kwam het besluit: we gaan weer spelen met een nieuwe drummer en inmiddels is de keuze gemaakt. Ze waren dol enthousiast over een vrouw die ik niet ken, maar die gezien wordt als een van de besten ter wereld: Anika Nilles. (1983 , Germany)
Wat zou ik graag naar Canada gaan! Dat wil ik al jaren, voor de prachtige natuur , maar zou het nu combineren met een concert. Voorlopig is het nog een droom. Vroeger bestond er nog “heb je een wens, vraag het de vara” , maar dit zal ik zelf moeten proberen te regelen. Daarbij heb je niet alles zelf in hand.
“¡Dank je wel! Ik vind het heel lief! : Jouw wens aan mij . ” , schreef ik na een lieve reactie op mijn schrijfsel – een reactie op een blog over burn – out en long covid , van een vrouw die ik niet ken. Een klein stukje van haar reactie , pik ik er even uit : “Ik wens je veel rustmomenten en steun toe, juist nu mantelzorg zoveel van je vraagt. Denk goed aan jezelf en geef jezelf vooral wat je nodig hebt.” Dàt vind ik dus ook echt heel lief ! Dat heb je soms ècht even nodig , als mantelzorger. Dat vind ik . Daar moet ik het wel van hebben, dit soort “ kleine “ dingen . Ze zijn grootst ! Eerlijk gezegd en niet om mezelf op de borst te kloppen ; ik doe dat ook geregeld , even wat liefs zeggen . Dat helpt echt en geeft steun, als het uit je hart komt .Ik zeg het niet als ik het niet meen.
Mantelzorg is ook behoorlijk pittig en dat realiseren mensen zich niet altijd even goed. Ze vragen vaak: “Hoeveel uur doe je dat dan?” Ik ben er dagelijks druk mee; is het niet praktisch, is het wel in mijn hoofd. Een *HSP doet alles dubbel zo intensief en alles werkt veel dieper door. Je denkt ook veel dieper na over alles. Zo is het bij mij tenminste en dat is een van de kenmerken van een hoog sensitief persoon. Privé en vroeger in mijn werk als begeleider van mensen , van heel jong tot oud . Ik kom steeds tot dezelfde conclusie, dat bij mij kwaliteit boven kwantiteit staat. Ik probeer de dingen zo goed mogelijk te doen. Dat zie en zag ik bij de meesten andersom. Sorry hoor! Zo ervaar ik dat en zo zie ik dat. Daar kan men ook niet altijd wat aan doen, omdat het systeem waar we in Nederland in zitten, zo in elkaar zit . Genoeg hierover . In een ander blog schreef ik hier al over. Gelukkig hoef ik niet meer mee te doen in het rad ; ik zit niet meer in een systeem van een instelling.
Zoals een oude vrind gisteren nog schreef : “Je bent zogenaamd Koos Werkeloos, maar ondertussen ben je onbezoldigd woonbegeleider krijg ik de indruk.” Dat is de juiste indruk! Kon ik mijn zorg ( en ) nou nog delen met een zus of lieve vriendin , maar een zus of vriendin heb ik niet en dus sta ik er alleen voor . Ik heb hier een tekening in een lijstje met een tekst erin “ it is what it is “ en dat is het . Groter gezien en daar geloof ik ook in; je krijgt wat je aankunt. Ik verdien heel veel maar krijg het niet. Krijg het wel hoor! Niet in geld! dat niet. Wel in waardering en liefde ; van moeder en hond. Die geven mij allebei heel erg veel! De natuur….geeft me ook veel ! Een glimlach van een kind, biedt me ook veel. Het lijkt niks , maar ik kan genieten van kleine dingen en dan is het toch weer heel veel. Ik dacht en schreef zo’n beetje in een vorig blog, dat ik zou stoppen met schrijven. Je ziet het! haha! steeds weer een idee, dat ik wil uitwerken. Weer iets dat ik wil opschrijven. Gewoon voor mezelf en misschien nog voor 1,2 of 3 mensen.
(Mantel) zorger, ik ben het of ik er nou mee gestopt was of niet.
Het lijkt nu alleen kommer en kwel, maar mooi is het ook! Mooi als je voor iemand iets kunt betekenen. Dat hoeft niet persé zorg te zijn, dat kan ook een dienst zijn en het hoeft ook niet persé allemaal gratis. Daar zat trouwens wel een puntje bij mij vroeger. Ik denk er nu weer aan terug: ik hielp mensen ook nogal eens een keer met hun computer en heel vaak voor een appel en een ei of koffie en een paasei. Niemand vraagt “wil jij een appel en een ei?” Wel of je koffie lust. Wil je daar een paaseitje bij? Dat is eens letterlijk voorgekomen trouwens. Dan denk je misschien: zeker bij hele arme mensen, die niks konden betalen? Nee, bij mensen die in een penthouse woonden met een waarde van een miljoen euro destijds. Toen is er ergens wel wat gebroken met al mijn Zorgen voor Jan en alleman! En alles voor niks doen! In de zin van gratis dus. Soms is het heel fijn en nuttig als daar ook in leert . De keer daarop dat deze mensen mijn hulp inriepen, heb ik gewoon mijn uurprijs genoemd in een mail. Ik was geen prof computerhulp , maar mijn prijs per uur was ook maar laag. Wat zag ik nou? Wat leerde ik nou? Je (ik) zorgt zelf ook voor een indruk bij de ander, dat je graag helpt en dat je dat leuk vindt. “Je vindt. het toch leuk?! ” KLOPT! Dat wil niet zeggen dat je alles maar gratis moet doen.
Terug naar het zorgen / begeleiden of het nou met of zonder mantel is ; ik vind het fijn om te kunnen doen, los van een instelling. Belangrijk is wel, dat je het niet te ver laat komen. Ik heb beter geleerd om mijn grens aan te geven. Wie moet er anders voor de mantelzorger zorgen? Tegenwoordig en ja….je mag best lachen daar om , bestaan er ook mantelzorgcoahes. Ik moest er niet om lachen, toen ik daar over hoorde trouwens. Ik heb er zelf ook een. Nou ja….hebben…ik heb haar niet hè! Ik kan er af en toe eens even 50 minuten mee kletsen. Je zou kunnen denken, dan bel je toch even een vriend of vriendin om je verhaal te vertellen? Iemand die luistert ? Misschien kan dat ook wel. Ik heb zo iemand niet en bovendien herkent de mantelzorg – coach veel van wat ik vertel. Ik mag er wel bij zeggen, dat ik een goede klik met haar heb. Ik eindig dit stuk wèl met het met het uitspreken van hoop dat het niet te lang meer duurt. Dat klinkt harder dan het is. Mijn moeder waar ik nu weer (in 2005 ook) mantelzorger voor ben , is inmiddels 91, licht dementerend en wil zelf heel graag naar de hemel. Dat wens ik haar ook toe ; meer voor haar, dan voor mezelf. Ook voor mezelf natuurlijk, want iets meer rust , tijd en ruimte zou wel fijn zijn. Een week (of 2) Spanje , Italië of Cornwall England…..niet gek. Een fotoreis Botswana 2026 zit er niet in. Tijdreizen daarentegen wel . Dat doe ik soms in dromen.
*HSP , Hoog Sensitief Persoon . Op andere plaatsen in “Frank’s belevenissen “, kun je teruglezen wat Hoog Sensitiviteit nou eigenlijk is. Ik vind het toch van belang, omdat het toch tè vaak gezien wordt als diagnose of wat ik pas nog naar me toe gesmeten kreeg: dat het zou komen door een traumatische jeugd of iets dergelijks. Ik ben geen specialist , maar ben wel sinds 2014 veel bezig met studeren op dit onderwerp. Een artikel dat ik er over schreef, wilde HSP magazine graag hebben voor publicatie : https://nietdoorsnee.home.blog/2020/10/19/hooggevoelig-autisme-de-verwarring/
Short message; dat is het vaak met veel mensen helaas.
Ik schreef al eens eerder over vrienden en dat ik die niet meer heb. Contacten noem ik het of kennissen. Gisteren had ik een belevenis of eigenlijk al veel langer , maar nu viel het me echt op. Met een kennis – oude vriend uit de buurt, sms ik nog geregeld , omdat hij persé geen alternatief wil downloaden en ik al 11 jaar niet niet “app”. Ik heb wel verschillende apps op de smartphone, maar niet die ene van Meta die heel Nederland gebruikt. Enfin, kortom, dat doet er niet eens toe. Het gaat over de Message en dat die zo Short zijn en vaak zonder inhoud. Heel weinig van hoe gaat het met je? Hoe gaat het ècht, bedoel ik dan . Gaat het wel met de pijn? Of trek je het nog, de zorg voor je moeder of en dat lijkt wel helemaal onmogelijk in 2025: zullen we eens praten met een kopje koffie erbij? Ik voelde me gisteren best wel slecht (lichamelijk)en daarover stuurde ik dan maar even een kort tekstberichtje. De hele dag komt er geen reactie op en dat kan en mag. Soms heb je het gewoon te druk of je bent lekker een dagje op pad. Bij mij is dat al tijden zo en daar kan niemand iets aan doen. Elke dag druk . Nou ga ik je meenemen in wat er dan gebeurt: 10 uur ’s avonds, ik lig moe op de bank, te kijken naar een aflevering die ik gemist had van “Podium Klassiek” . Dan hoor ik opeens een geluid van sms en 3 minuten later ga ik kijken en lezen. Bijna letterlijk staat r iets als: de koffie die ik zocht hadden ze niet, voor 13 euro boodschappen gedaan bij AH. Daarna nog een berichtje over een salade voor op een cracker die niet te eten was. De dag ervoor: over een bladblazer die hij had gekocht en de prijs erbij. Als ik teruglees, is er in een week geen één bericht bij, dat ook maar een beetje persoonlijk is. Misschien zoals sms ooit bedoeld was? Met een andere oude “vriend” , nu dus kennis, een beetje hetzelfde. Met een verschil, dat hij wel de Telegram app heeft en er soms nog een plaatje meegezonden wordt. 9 van de 10 berichtjes gaan bij hem over wat hij doet; leuke activiteiten , uitjes , vakanties en prinsjesdag. Het gaat nergens over! Voor mij dan en daar loop ik bijna altijd tegenaan in mijn leven als volwassene. Ik heb niet meer gereageerd op de short messages en dat ben ik vandaag ook niet van plan. Wat moet ik ermee? Wat heb ik aan mensen, die nooit een gesprek willen? Dat vond ik vroeger zo vreselijk in bepaalde banen, waar het niet anders was, dan waar de D.E. deze week in de reclame was en dat de groenteboer om de hoek zulke lekkere verse salades verkocht. We kennen het allemaal wel : de praatjes bij de koffie – automaat. Dat vind ik dan nog logisch ; dat waren collega’s en geen vrienden .
Waar is de LM gebleven ? de Long Message ? Ik kreeg pas nog terug “Bellen ; oh ja, dat kan ook nog! ” Dàt wat we vroeger deden, als iemand te ver weg woonde, om even op de koffie te gaan. Ik zie het nu pas! Op het plaatje staat een soort van dinosaurus die achterom kijkt ; naar een tijd dat je gewoon gesprekken had. Laat weten in de comments, wat jij ervan vindt! Of klik op het hartje!
Frank’s belevenissen 