Dat las ik in een profieltekst : “dogmom” en ik denk: was dat maar waar!
Was je maar als een moeder voor jouw hond, maar nee….
hondje opvoeden is mislukt en nu neem ik een kindje erbij . Een goeie stap!
Oh, wat doet mijn hart pijn! ik wens deze vrouw alle geluk toe , maar bid tot god:laat dat kindje alstublieft niet komen. Tegen beter weten in, want in mijn wereld bestaat er geen god. Tenminste geen god die het wel regelt van bovenaf . Geen god, die op de schouder klopt en zegt : hee joh, een kindje nemen is een slecht idee voor jullie . doe maar niet. Ik heb wel te doen met te doen met de hond in het gezin.
Mijn hart huilt ; als ik zie en hoor , dat probleem en oplossing buiten hen zelf gezocht wordt. Het lieve hondje is erg onzeker en bang en blaft daarom tegen elk mens en elke hond. Aan heel zijn houding zie je de onzekerheid. Ik wel in elk geval. Zoals we een druk kind Ritalin gaan geven , geven zij de reu nog eens opnieuw een chemische castratie. “Ten einde raad zijn we!” Dàt klinkt bekend zeg! uit de tijd dat ik nog met moeilijk opvoedbare ouders werkte . He, wat dom! : Moeilijk opvoedbare kinderen moet daar staan. Sorry. Wat vindt u ervan dokter van der Zwam? – Laat ik Concerta voorschrijven, dat lekker lang werkt. En eh …dierenarts R. EU, wat zegt u? Laten we er nog een chemische castratie tegenaan gooien; misschien dat de hond nu wel wat rustiger gaat worden. – Voordat het werkt kan even duren hoor .
Ik denk dan: laat het baasje maar liever castreren en geef baasje en vrouwtje 2 opties: fors in begeleiding samen of mannetje castreren , hondje naar een pleeggezin en het vrouwtje een emmertje citalopram. Da’s natuurlijk niet waar hè. Dat is maar verzonnen. Verzonnen door mij.
Was het maar verzonnen! Mensen hebben geen tijd ; niet voor een hond, noch voor een kindje , maar beginnen er toch aan. Hoe dan? Met een schema. We hebben een mama, papa, oma, opa , andere opa en 2 dagen opvang voor hond en kindje. Zaterdag en Zondag zijn we gezellig met z’n viertjes en de vakanties ook natuurlijk.

Ik wil geen gedoe of ruzie en wil nog duidelijk erbij vermelden, dat niet alle mensen met kind en hond hetzelfde zijn.
Ik schrok er wel van! toen ik al in 1992 zag hoe mensen hun baby vanaf 6 weken naar het kinderdagverblijf brachten. In 2022 is daar het hondendagverblijf bijgekomen, maar ik denk dat het al veel eerder bestond. Ik word blij als ik eens hoor of lees van een vrouw die thuis is met de kinderen (en hond). Er bewust voor kiezen om met minder geld te leven, doordat alleen de man buitenshuis werkt. Niet elk jaar op vakantie , zelf kleding maken of Vintage kleding (tweedehands) , een moestuin , zuinig en bewust leven en toch gelukkig zijn. Is dat zo slecht?! Mag dat niet?
De dog, mom , dad and baby waar ik aan denk in dit schrijfsel, zijn er. Het strakke schema hangt in de gang en voor ieder een digitaal schema op de ei foon. Zo kan er niks mis gaan! Echt niks!










