Zo voelde het gisteren, toen ik na 2 jaar weer eens naar de film ging met Anneke.
Al toen ik aankwam op de tramkade, waar je na 6 uur nog steeds gratis kunt parkeren en waar precies nog 1 plek was. Voor mij!
Wat was het druk! Tering druk, kan ik dat zeggen in 2022? Vast niet. Jongeren zullen wel iets heel anders zeggen: “Ziek druk?” Geen idee! Het zag er wel gezellig uit, vond ik. De cafés lekker druk, de game-tent vol, muziek, drank en licht.
Verderop op diezelfde tramkade is het “werkwarenhuis” (heet dat zo?) waar het lekker druk was met dansers of in elk geval mensen die zin hebben om te dansen en te ontmoeten.
Ik liep door naar de Verkadefabriek, waar het ook lekker druk was;
In de gang waar ik vroeger mijn jas en tas in een kluisje stopte, ging dat nog op dezelfde manier. Ik wist nog hoe het werkte! Haha !
In de zaal naast de gang stond ook “ lekker “ hard muziek aan en wellicht was daar ook een dansavond of feestje aan de gang .
In de horeca van de Verkadefabriek, van hetzelfde laken een pak: een heel pak mensen . Ouderwets druk bij de bar om iets te bestellen , de tafeltjes en stoeltjes zowat allemaal bezet met eters .
Ik stond daar en warempel ….mijn Verkademuntjes van toen ( toen ik nog werknemer was daar ) , bleken nog geldig .
De cappuccino was nog steeds even lekker.
Het leek wel eind 2019, toen de gewone burger nog nooit gehoord had van Corona virussen , laat staan Covid 19 .
Mensen kwamen samen , kusten elkaar , omhelsden elkaar en zelfs Anneke wilde 3 kussen in de gang, bij het hallo zeggen.
Zelfs de vrouw achter de bar was weer leuk , zoals in 2019 ; veel te jong natuurlijk , maar ik had toch even sjans . Voor even voelde ik me weer zoals ik me voorheen meestal voelde daar : op mijn gemak en zonder hartkloppingen.
De film “ The Worst Person in the World“ sloot mooi aan bij mijn gevoel. Een mooie drama film mèt wat grappige stukken erin.
Wat wèl weer uitstekend bij deze tijd past en nog erger geworden is : tot en met en zelfs tijdens de film een oplichtend scherm van een dum phone .
We kunnen er niet meer buiten ! en dat was precies hèt doel van de machthebbers. Goed, dat is een ander hoofdstuk.
Dat geloof ik wel , maar het is niet persé zo dat je het goede terugkrijgt van dezelfde persoon. Helder ! voor de duidelijkheid en zuiverheid : dat hoeft ook niet . Je moet niks terug verwachten . Je geeft omdat je wilt geven .
Ik sprak iemand aan de telefoon en dat was leuk maar ook een beetje sneu :
Ze had geen geld , de smartphone deed het helemaal niet goed , die viel steeds uit en ze moest er nog een jaar mee doen.
Wat gebeurde er ? Ik leef mee , denk mee , vind het zielig en flap er zo uit “ ik heb nog een telefoon , die je mag hebben! “
Was het een vriendin geweest of leuke date , zou ik de iPhone wel gaan brengen . Dat werd me te gek en met de huidige prijzen voor benzine te duur . En dus !? Vooruit , ik stuur het apparaatje op . Laat ik het maar verzekerd opsturen dacht ik nog ; als het dan zoek raakt….krijg ik 50 euro terug of zo . Anyway , ik tevreden naar huis en blij dat de ontvanger de dag erna er wel blij mee zou zijn!
Een dag later …..
Mevrouw was naar de caravan van haar ouders gegaan. Dus ? Je gaat naar de camping , terwijl je weet dat Iemand speciaal voor jou , om jou uit de brand te helpen , een telefoon aangetekend toestuurt ? Boe hoe hoe 😢 ….ik heb geen geld , altijd zit ik in de shit , kan pas volgend jaar een nieuwe telefoon krijgen . Boe hoe hoe 😢
Of nou ja….krijgen ….je betaalt het af per maand en je betaalt ( veel ) teveel. Nou goed, dat ter zijde .
In mijn naïviteit denk ik nog : ze zal zelf wel voorstellen of op z’n minst de vraag stellen hoe we het zullen regelen met de gemaakte verzendkosten. Dat bleek inderdaad heel naïef . Ik had het op voorhand moeten vragen of duidelijk zeggen : “ ik stuur de telefoon op, als jij de verzendkosten voor jouw rekening neemt.” Ik zelf zou het niet in mijn hoofd halen ….! Een cadeau aannemen en niet voorstellen om de verzendkosten te vergoeden !
2 weken later …..
Goh, nog niks gehoord of nog geen sms met iets als “ hij doet het “ of iets dergelijks. Ik dacht : ik ga zelf vandaag eens vragen of ze de iPhone al in gebruik heeft . Over de andere telefoon zat ze immers te klagen , dat die niet goed is. Ik denk dan – ook weer dom van mij natuurlijk , dan ga je direct aan de slag met de iPhone .Wat denk je ? Ik zal het maar zeggen : niks mee gedaan nog . Zo slecht is haar “ oude “ telefoon dus . Ahum !
Vroeger op tv hoorde ik dan “ wat heeft mevrouw cactus hiervan geleerd ? “ Dat mag ik me ook gaan afvragen .
Sinds een tijdje, loop ik meerdere malen per dag, in de natuur en/of door de wijk ,meestal met Sancho, het puppy van inmiddels 10 maanden.
Dat is sowieso al een geluk te noemen! Anders zou ik misschien wel veel te veel binnen zitten; je gaat immers niet zo snel alleen zonder hond door de wijk lopen. Zo liep ik vorige week ook in de avond door de wijk een beetje te mijmeren. Ik liep te denken aan iets dat ik wel positief kan noemen: Dat ik geboren ben in 1968 en niet in 1998 . Wat ik nog meegemaakt heb in mijn leven! Dat het ook een heel geluk is, dat:
Ik nog meegemaakt heb dat we zwart / wit televisie hadden;
van een losse antenne op ons dak , naar later de luxe van centrale antenne , toen we na de scheiding verhuisden naar de stad. Altijd strak beeld en zoveel zenders.
we eerst alleen nog zwart / wit foto’s hadden en later kleur.
Sinterklaas en zwarte piet aankwamen met de stoomboot en geen raar gedoe met stroopwafelpieten of roetveegpieten. Het was een leuk feest voor jong en oud.
We lekker buiten speelden en als het heel slecht weer was binnen: met Lego, playmobil , blokken, een bordspel, een tekening maken (voor de Sint) of met de racebaan.
we 2 weken op vakantie gingen in de zomer . Met de auto naar het buitenland , met een andere munt , andere taal en andere winkels . In de herfstvakantie en kerstvakantie bleven we gewoon thuis of in elk geval in de buurt . Het was een feest als een vriendje kwam logeren . Nu vinden kinderen en hun ouders het heel normaal om naar Verwende Fertira te gaan of een ander Kanaren weiland . Terug van herfstvakantie, kijken ze al uit naar de wintersport . Wat een geluk , dat wij genoten van onze eigen wintersport : een ijsbaan gemaakt voor de deur met sneeuw en rubberlaarzen . Wat een pret hadden we!
er hagelslag op tafel kwam als er een jarige was, een wit broodje en wat frisdrank. Als het op was , was het op, tot de volgende verjaardag. De jarige mocht kiezen wat er ’s avonds op tafel kwam. Wat een feest was het!
Wat was het leven simpel en wat ben ik blij dat meegemaakt heb in elk geval!
Ik kreeg een tip van een vriend. Hij wees me op een programmaatje dat je kunt gebruiken om plaatjes mee te maken. Ik zal het eens installeren, dacht ik. Toen bleken er ook voorbeelden in te zitten en dit is de eerste die ik tegenkom en precies zoals ik me voel vandaag: Dark future : een figuur met een mondmasker op tussen de gebouwen en techniek in. Lang haar, wit / grijs gezicht en weinig vrolijkheid. Een donkere toekomst ….hmmm…..zo zie ik het helaas ook vaak voor me.
“Ach joh, deze situatie is maar tijdelijk”, zei een vriend laatst. Hij doelde daar toen mee op situatie van genomen Corona maatregelen, die begonnen in maart 2020. Stel je voor….of ik moet zeggen: ik stel me voor, dat alles weer was zoals in januari 2020, was het dan een gevoel geweest van Bright future ? Wel nee! Afgekeurd voor regulier werk, een maatschappij waarin maar weinig mensen echt naar elkaar omkijken, een nieuwe relatie zit er niet in, omdat de meeste vrouwen nou eenmaal kijken naar wat doe je en niet naar wie ben je. Geweldig trouwens, tussen twee haakjes: ik hoorde een vrouw dàt zeggen in een gesprek:” Het erom gaat wie je bent. Niet om wat je doet!” Geweldig, dacht ik maar haar situatie is heel anders : ze is vrouw, aantrekkelijk, heeft een man, kind en is nog jong. Dan kun je nogal makkelijk zeggen, dat je geen zin meer had in je werk als jurist omdat ook de gehele rechtsstaat niet meer deugt.
Dat zag ik trouwens best wel vaak om me heen, toen ik nog leuk werk had: vrouwen die allemaal begonnen als coach of een opleiding om coach te worden in het een of ander. Ik ging laatst wandelen en aan het eind van de wandeling , kwam ik een hele club tegen. Deze vrouwen deden de veel te dure cursus “Lifestyle coach” en mijn allereerste serieuze vriendin zag ik laatst weer en je mag 1 keer raden hoe het met haar ging en wat ze doet: een leuke variant: running coach. Voor de intake en vervolggesprekken hebben ze ook altijd 1 kamer leuk ingericht, met nieuw behang, nieuwe verf en nieuwe meubels uit Zweden. Niet dat ze veel werk hebben, maar dat doet er niet toe ; een man brengt het geld binnen en zij kan melden wat ze tegenwoordig doet. Ooit had ik een date, die tegen mij zei : ” jij bent fotograaf. punt! Je niet zo bescheiden opstellen!” Ik zie dat toch anders : ik verdien er niks mee, fotografie is een hobby. Punt! Dan kan ik ook de straat op gaan en zeggen dat ik tegenwoordig schrijver ben. Dat kan! dat doen mensen. Ik zag het om me heen, een hele bult coaches en meestal zonder werk.
Ik ben ik en ik wil gewoon eerlijk blijven en zeggen wat ik doe , maar het niet mooier maken dan het is. Ik ben geregeld verdrietig, maar hela….hola….het zou me nog verdrietiger maken, als ik jokkend de straat op ging.
“Dark future” is een reëel beeld, lijkt mij, maar zit er dan niet ergens nog hoop? Of is het hoopje Hoop haast op? “Ik voel altijd de aanwezigheid van God” , hoor ik wel eens. Als ik al mijn God zou voelen, zegt hij steeds hetzelfde en dat klinkt als : zoek het zelf uit . Dat moeten we allemaal. Ik zag gisteren een vrouw op tv die haar man vermoord had en na 8 jaar weer vrij was. Of nou ja….vrij ….
Er was geen God geweest die haar tegenhield , geen Jezus die haar kwam redden. Deze vrouw zag geen uitweg en schoot haar man dood. Dat is de realiteit ! Je krijgt je eigen lespakket hier en zie maar dat je voor elke les minstens een voldoende haalt .
Wat doe je in de tussentijd? Er bestaat volgens mij wel een tussentijd maar een wel tussenuur. In het tussenuur, ga je huiswerk maken in de kantine. Tenminste, wij moesten dat en mochten niet de stad in, dat we wel deden. Hopen dat je bij terugkomst niet betrapt werd. Nu mag ik de stad in en wil ik het niet meer.
Er bestaat trouwens wel tussentijd, voor wie er in gelooft: de tijd tussen 2 levens in, maar voor nu is het nog even dark future. Wat is “even” ? In mijn leven is het even een moment van geluk. Precies wat ik altijd al zeg, als mensen vragen of ik gelukkig ben. Nee, ik ken wel momenten van geluk: als ik naar mijn hond kijk, als ik een mooie plant zie, de zon die even schijnt, een mooi gesprek, een mooi kunstwerk of een mooie foto. Soms een mooi, lief mens en vaker dieren. Dat zijn even momenten van geluk. Het duurt steeds maar kort, alsof het geluk uit mijn handen gelagen wordt, door deze en gene. Ik stel me vaak een vis voor in een net of aan een haak. Je zwemt een poosje rond, je voelt je even wat beter en dan…pats…je voelt de lijn weer! Die wordt weer aangetrokken en net als de vis, heb je geen keus. De stress loopt weer op en (oude) klachten komen weer terug. Als je er niet aan kapot gaat, kom je er sterker uit. Dat heb ik zelf wel ervaren en ik ben niet kapot.
Of teleurstelling bedekt met een mantel ? Een mantel van liefde ? Is dat wel liefde ? Is echtheid niet veel grotere liefde ? Liefde naar jezelf , mens.
Bij echtheid hoort ook AAN GAAN . Ga het aan! Waarom ben je teleurgesteld ? Mag dat niet van jezelf ?Is het voldoen aan een idee of verwachting ? Een verwachting dat de ander jou leuk, lief , zacht en een mooi mens zal vinden ? Dat je een nieuw vriendje krijgt ?
Voel je je wel eens onzeker ? Vandaag nog ? Je bent een mens , mens . Een mens onderweg . Een mens met misschien de vraag , wie ben ik en wat komt ik hier doen ? Ècht waar, had jij deze vragen ? Dan heb je bingo ! De enige vragen die er echt toe doen . Wat zeg je , hindernissen op jouw pad ? Lastig hè , die hinderen jouw doel. Je had toch jouw doel gesteld ? Dat doen we toch allemaal , doelen stellen ?Of zijn de hindernissen jouw doel misschien ?Dat kan kan toch niet ? Dat zal toch niet ?
Hoog gevoelig , laag gevoelig , je bent mens . Een mens onderweg , met een heel klein beetje eigen wil. Maar eh ….doelen ? Op het veld staan ze : 2 .
Een piloot …die heb je wèl ; let your soul be your pilot .
En Hey….get real ! Wees mens ! Misschien dat je ooit geen mens meer hoeft te wezen , maar een ander wezen . Nu ben je nog even mens.
Of ik eens wil schrijven over wat mijn wensen zijn. hmmm……lastig!
Toen werd het beter en concreter voor mij:
“Wat zijn je wensen op korte termijn?” vroeg ze.
Waarom dat beter is, zal ik dat eerst uitleggen? Ja? doen? Doen!
Ik heb ervaren dat niets van mijn verwachtingen uitgekomen is, in dit leven.
Ik was een jaar of 17 en had allerlei verwachtingen natuurlijk . Dat hebben we allemaal. Dat denk ik toch.
Eerst een beetje bruin worden . Sweet 17 .
Ik in elk geval wel! Wat is er eigenlijk uitgekomen van die verwachtingen? Bijna niets! Ik heb een fijn huis met een tuin en een opbergschuur en ik heb en hond gekregen.
Bijna alles is dus anders gelopen en dan ontdek je, dat je beter geen verwachtingen kunt hebben in het leven. Zo sta ik er tegenwoordig of eigenlijk al jaren in. Het sluit wel prachtig aan op een stukje dat ik eens schreef over een meisje van 17 , waar ik een gesprekje mee had. Een meisje dat haar hartje volgde, iets met muziek, licht en techniek wilde ipv een beroep waar je goed geld mee kunt verdienen.
Ook een ding waar ik nooit mee bezig was en ben: geld verdienen. Maar dat was niet de vraag van die vrouw deze ochtend. Wat mijn wensen zijn op korte termijn, vroeg ze. Ik zit hier te tikken en denk: een nieuw bureau ! Hoeft niet nieuw, mag gebruikt zijn. Graag zelfs! Dat bedoelde ze vast niet, maar het is wel een wens en te realiseren.
Een belangrijke wens en misschien moeten we het eerst hebben over wat “korte termijn ” eigenlijk is…… zou verandering zijn.
Dat moet ik uitleggen, gok ik zo:
Mijn wens is een mooiere wereld en nee, niet terug naar normaal. “Normaal” was de wereld van ikke ikke ikke, een gebrek aan saamhorigheid , een wereld die zich afspeelt tussen schermen en vaak op afstand. Soms ook een koppel dat naast elkaar zat aan een tafeltje, elk met een schermpje en een kopje koffie voor hun neus.
Dus juf, wat ik wens? verbinding, contact , liefde , contact met min of meer gelijkgestemden , een mooie vriendschap of misschien meer, Closer to the heart . Dichter bij hart en natuur. Ja!
Een wandeling langs het strand; een wens die op korte termijn waarheid kan worden, dunkt mij.
Tafeltje voor 2
Een korte vakantie, maar wat is kort?
Me weer fijn en ontspannen voelen. Dat moet helemaal bovenaan, maar als je niet doorsnee bent, doe je dat ook anders. haha !
Wat kon het vervelend zijn met buurvrouw Maria . Ik kan haar echte naam best noemen, omdat ze er niet meer is .
Een aantal mensen uit de wijk aasden op haar huis, toen ze met een grote zwarte stationwagen vertrok naar de wachtkamer van de hemel.
Het zijn ook fijne grote huizen voor als je alleen of met tweeën bent . Niemand van die mensen kreeg het huis toegewezen , maar wie dan wel ?
Wat leek het leuk, toen ik kennis maakte met mijn nieuwe buurman : een jongeman uit Eritrea !
Soms is het niet wat het lijkt, blijkt nu wel .
Zoveel jaar later, spreekt meneer nog steeds bijna net zo slecht Nederlands als na één schooljaar les . Dàt is hèt blijkbaar tegenwoordig en dan moet een stuk inburgering daar nog vanaf.
Ook de inburgering is niet helemaal gelukt; Jezus Christus wat een geluid produceert deze man met zijn stem! Ik ben al eens aan de deur geweest bij hem om uit te leggen dat ik last heb van zijn geschreeuw . Op Sesamstraat-achtinge wijze proberen uit te leggen hoe ik praat en hoe hij schreeuwt. Voor het volk uit Eritrea is dat normaal. Hoe ik dat weet ? Van een andere Eritreër ,die mijn taalmaatje was en van andere taalcoaches die ook geen zin meer hebben in het begeleiden van mensen uit Eritrea . Schreeuwen tegen elkaar is voor hen zoals wij praten met elkaar in de huiskamer. Och, wat leek het mij gezellig , “ nieuwe buren “ en ik nam mij voor vrienden te worden met hem of in elk geval een goede buur . Door wat te helpen en hem wat wegwijs te maken. Helaas….waar geen wil is, is geen weg en als er altijd een club mensen uit jouw land vlakbij is, waarom zou je dan de Nederlandse taal en gewoonten gaan leren? Het zijn lieve mensen maar puntje puntje puntje
Laatst ontmoette ik weer eens een Syrische man in een schoenenwinkel . Hij hielp me en ik raakte een beetje in gesprek met hem. Ik vroeg waar hij vandaan kwam en zei iets over het feit dat hij zo goed Nederlands sprak . Zelf vond hij blijkbaar van niet, want zei hij “ ik ben al 4 jaar in Nederland ! “
Pas geleden, eind 2022, ging naar een winkel in de buurt van mijn nieuwe taalmaatje.
Toeval of niet, ook deze man in de winkel, ik denk de eigenaar, komt uit Syrië , sprak best wel goed Nederlands , is beschaafd en lijkt zin te hebben om er het beste van te maken in een nieuw land. Een beetje hetzelfde als ik heb mogen ervaren met mensen uit Iran indertijd. Gewoon prettig in de omgang en nee dat zal heus niet altijd zo zijn. Laten we vooral niet iedereen over één kam scheren.
Mijn taalmaatje, een man uit Irak, laag geletterd, laat dochterlief nogal eens afzeggen: Hij is dan ziek, heeft een afspraak, de auto moet naar de keuring , weer ziek, weer een afspraak en onze taal oefenen lijkt voor meneer van geen belang.
Daar zit je dan met je goeie gedrag : helpen , andere cultuur en taal.
14 augustus en prachtig weer:niet te heet , geen regen en net terug van een ronde door de Heinis met Sancho
De koffie is klaar .
Ondertussen in de achtertuin….
Gelukkig gaat het weer kouder worden, na morgen …..!
Het is weer zaterdagavond op een zomerse dag en dat wil zeggen dubbele punt :
De buurman met zijn Eritrese muziek , verderop gegil vanwege….O die sport is weer begonnen . Die sport ? Ja, die sport die over het algemeen gesproken …..laten we zeggen ander publiek aantrekt dan korfbal. Nog iets verderop mensen die hun bek verbouwen , maar zelf noemen zij het lachen en in de hoek ( van het huizenblok) een toffe barbecue met een paar ini mini glaasjes pils erbij. Ècht een heel klein biertje per persoon. Hola! Gezellig! Aan de linkerkant van het huizenblok start ook een feestje mèt Hollandse muziek van de vlieger tot en met de kleine jodeljongen . Zo voelt mijn hoofd inmiddels ook . Ik moet gewoon naar binnen! Kan niet rustig buiten zitten in mijn eigen tuin. Hier raak ik normaal gesproken al overprikkeld van .
Wat vroeg iemand vanavond ? Wat dat is normaal ?
Ja, dít! Een hoop herrie buiten. Hier is dat al jaren normaal van juni tot september .
Voor mij is het weekend vaak al niet zo leuk, nu ben ik extra blij als het maandag 18 graden is met een flinke bui.
Ik probeer elke dag iets te gaan doen, alleen of met Sancho ( hond ) maar meestal sowieso samen als het kan. Gisteren was het een dag dat er heel veel regen viel. Niet zoveel als in Limburg , de Ardennen en in Duitsland, maar toch had het de nacht ervoor flink geregend en de hele dag door nog. Als het tussendoor even droog was, ging ik snel een klein rondje met het hondje. Hondje stopte bij de auto. “ Je wilt even in de auto ? “ Het woord “ auto “ hoef ik maar 1 keer te zeggen en hij springt een gat in de lucht . Dus….hup….tuigje om en de auto in . Gewoon wat rijden , zonder dat ik nog wist waar ik uit zou komen . De puber – cursus ging toch niet door . Voor jou – een cursus voor de puber – hond . Dan is dat duidelijk . Het werd een herinneringen – ritje opeens: door het dorp waar ik als puber gewoond had , hetzelfde dorp waar mijn oude moedertje weer is gaan wonen in een seniorenwoning en is blijven wonen tot augustus 2016. Een plek die ik dus heel goed ken. Toen door de polder verder; een polder waar ik zo veel gefietst heb , onderweg naar het volgende dorp. Wat was het veranderd ! Waar ik aan terug dacht was hèt plein, waar 1 keer per jaar kermis was, er was 1 snackbar en schuin tegenover de Chinees . Als je eten wilde afhalen , bracht je je eigen pannen mee, die zij dan vulden.
En zo reden we door , Sancho op de achterbank en het baasje achter het stuur. Och verrek !! de schaatsbaan ja ! en vlak daarvoor was ik al langs de voetbalclub gekomen , waar ik ooit bij de F – jes van VV Haarsteeg gezeten had. Een tijd waarin je grootste zorg was, dat je op tijd bij de training kwam. Elf jongetjes gingen gewoon op de fiets naar de club, zoals ik me herinner. Enfin, ik ben doorgereden en opeens wist ik waar ik wilde stoppen . Een prachtige plek , waar ik jullie mee naar toe zou willen nemen, met ook weer een boel herinneringen : De Haarsteegse Wiel . Ik reed een weg in, waar je alleen in mag rijden als je een vergunning hebt voor een boot of lid bent van de visvereniging. Ik geloof niet dat iemand dat controleert! en zeker niet met dit weer.Daar stopte ik, stapte ik uit en stapte ik in een nieuwe doos herinneringen.
Frank’s belevenissen 